Cultuur van Sardinië: Carbonia-Iglesias

Het zuid-westen van Sardinië wordt vooral gekenmerkt door de bergen en de mijnbouw rond Iglesias en Carbonia en de eilanden van San Pietro en Sant'Antioco met de visserij. Hier is de Sardijnse cultuur verweven met invloeden van buitenaf. Zo is bijvoorbeeld couscous van Noord-Afrikaanse origine de basis van enkele specialiteiten, kan je in Carbonia bouwstijlen van de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw tegenkomen, en wordt in Santadi Sa Coia Maurreddina gevierd, de moorse bruiloft.

Steden en dorpen in Zuid-West Sardinië

De twee hoofdsteden van de voormalige provincie Carbonia-Iglesias zijn de grootste en belangrijkste stadjes, centra van de mijnbouw en de kolenwinning. De naam Carbonia is in de jaren twintig aan dit nieuwe stadje gegeven juist vanwege het belang van de kolen mijnen voor het vooroorlogse Italië. Iglesias is in de Middeleeuwen gesticht als Villa di Chiesa, later door de Spanjaarden omgedoopt tot Iglesias (Kerk). Rond het oude centrum zijn nog de resten van de stadsmuren te zien. Vooral Iglesias is een gezellig stadje met zijn oude centrum.

Aan de westkust liggen plaatsjes als Nebida, Masua en Buggerru waar de mijnbouw zijn sporen heeft achtergelaten in vervallen gebouwen en oude mijnen, soms nog te bezoeken zoals de Henry mijn in Buggerru. De Engelsen hebben eind achttiende eeuw en begin twintigste eeuw een belangrijk aandeel gehad in zowel de mijnbouw als de spoorwegaanleg op het eiland.

Sant'Antioco is ontstaan als een handelspost van de Euboiërs (Grieken) en Feniciërs met de naam Sulki en uitgegroeid tot belangrijk stadje in de antieke tijd. In de Middeleeuwen werd het omgedoopt tot Sant'Antioco ter ere van één van de eerste martelaren van het christendom. Het stadje is nu de belangrijkste vissershaven van zuid-west Sardinië. In het stadje zijn nog de resten te zien van vooral de punische-romeinse periode, de vroeg-christelijke catacomben onder de kerk van Sint Antiochus en er is een belangrijk archeologisch museum gewijd aan het territorium.

Vanaf Calasetta is het eiland San Pietro te bereiken. Dit eiland met het plaatsje Carloforte heeft een sterke Noord-Afrikaans-Genuese invloed door de komst van Genuezen van het eiland Tabarchino voor de Afrikaanse kust.

Meer naar het zuiden liggen plaatsen als Tratalias, Giba, Villaperuccio, Santadi, Sant'Anna Aresi te midden van de vruchtbare vlakte.

Plaatselijke evenementen en dorpsfeesten

Elk jaar zijn er terugkerende festiviteiten rond patroon heiligen en andere evenementen. In Sant'Antioco wordt elk jaar het feest gevierd van de patroon heilige Sint Antiochus gedurende een aantal dagen waarin ruiters zich met elkaar meten en er een lange processie wordt gehouden met groepen in klederdracht.

Een ander evenement is dat van de Moorse bruiloft, sa Coia Maurreddina, in Santadi, de eerste zondag van augustus. Hier wordt een echte bruiloft in traditionele stijl gevierd waar het hele dorp aan meewerkt. De bruid en bruidegom worden begeleid door een stoet in klederdracht en traditionele muziek. De oorsprong van de naam ligt waarschijnlijk in de periode van de invallen van de Moren.

Op het eiland San Pietro wordt in Carloforte elk jaar de Girotonno georganiseerd, een lokaal evenement dat de voortkomt uit de traditie van de tonijnvisserij. Het is vooral een gastronomische happening met muziek en dans.

Typische produkten en ambachten

Vooral de lokale gerechten van Carloforte en Calasetta op het eiland van Sant'Antioco zijn gebaseerd op vis, met name tonijn. Maar het zuid westen van Sardinië staat niet alleen bekend om de visserij. Het is ook het thuisland van één van de meest gerenommeerde wijnen van het eiland, de Carignano del Sulcis. Deze superieure wijn wordt bijvoorbeeld in de Cantina van Santadi geproduceerd en is beschermd met het label DOC.

Uitzonderlijk is het kleine laboratorium en museum van het Bissus in Sant'Antioco. Hier wordt nog geweven en geborduurd met het bissus verkregen van de zeeschelpen. Het is alleen Chiara Vigo, die het kleine museum op eigen wijze runt, nog toegestaan het materiaal te verwerken aangezien de zeeschelpen behoren tot de beschermde fauna.

Interessant is ook het kleine etnografische museum in Sant'Antioco waar alle werktuigen verzameld zijn die de Sardijnen in de loop van de eeuwen gebruikt hebben voor hun dagelijkse werkzaamheden, van landbouw en visserij tot het brood bakken.

Laatst gewijzigd 05/08/2015

Reisgids mee?

Download Reisgids
©2019 Tharros.info Sitemap Privacy Contact