Viervoeters op Sardinië

20/11/2011 08:53:47

Viervoeters op Sardinië

Vroeg in de ochtend zat ik al op de treden van de toegang tot het hotel. Ik slaap nooit lang uit en ik vind het dan prettig een stukje te wandelen of gewoon even te zitten in de frisse ochtendlucht. De rest van de dag kan de hitte ongenadig toeslaan op Sardinië. Tot de vroege vogels horen ook de leveranciers die in hun bestelbusjes langs komen rijden en hun spullen afleveren bij de bar schuin tegenover het hotel. Of de vissers die uitvaren of juist terugkomen. Het heeft iets vredigs zo'n plaatsje aan de kust, zo vroeg.

Ik hoorde gerommel en keek. Zwerfhonden. Ze hadden een afvalbak gevonden waar ze hoopten iets uit te halen. Even later wandelde één van hen verder de straat in die langs het hotel naar de pier loopt. Er zijn daar nog meer cafè's en hotels waar ongetwijfeld wat voor hem te vinden zou zijn. De hond had een statig loopje, zelfbewust. Zonder op of om te kijken liep hij door de straat en verdween om de hoek. Het duurde niet lang of hij kwam weer langslopen, de andere kant op. De eerste auto's kwamen langsrijden, parkeerden voor de bar op het pleintje, en de personen die uitstapten staken over naar de bar die inmiddels open was gegaan. Ontbijt met een espresso en een brioche. De dag was begonnen.
Het was niet mijn eerste kennismaking met zwerfhonden op Sardinië. Wat mij trof was het zelfbewustzijn, de routinematigheid van de bewegingen en vooral de respectvolle afstand tussen hond en mens. En de blik in de ogen. Die blik zou ik nog vaker terug zien en ik nam me voor de volgende keer mijn camera klaar te hebben.
Op archeologische sites zijn we veel honden tegen gekomen. En katten. Ik herinner me twee hondjes die over het terrein van Tharros rondliepen. Ze volgden ons op afstand. Datzelfde overkwam ons op de archeologische site van Santa Cristina. De hond liep ons achterna en bleef netjes zitten bij de ingang van één van de structuren. Bedelen doen ze niet, ze blijven op een veilige afstand. De kat die op jacht was in Nora heb ik niet vastgelegd op foto. Wel twee honden en een kat die ons gezelschap hielden terwijl we wachtten op de opening van de site van Monte Sirai. Bij de necropolis van Montessu werden we onderweg van de toegang de heuvel op naar de zone waar de graven zijn gevolgd door een aantal honden. We werden toen begeleid door een gids, en terwijl deze ons uitleg gaf nestelden de honden zich in de prehistorische graven in de schaduw.
Maar er is een verschil tussen de dieren die op de archeologische sites gehouden worden en de zwerfhonden in en rond bewoonde centra en steden. In Bosa Marina huisde een groep zwerfkatten met kleintjes tussen de grote basaltblokken die de pier beschermden tegen de Mistral. De katten werden regelmatig gevoerd maar ze hielden afstand en lieten zich niet benaderen. Zo is het ook bekend dat er een grote kolonie zwerfkatten huist bij Su Pallosu op het schiereiland van Sinis. Ze zijn zo bekend geworden dat ze zelfs een eigen Facebook pagina hebben gekregen
Afgelopen mei bezochten we opnieuw Sardinië. De eerste nacht brachten we vlak bij het vliegveld door en de volgende dag deden we Alghero aan. In het centrum was het rustig, een paar mensen. Ook hier zwerfkatten die bezit hadden genomen van een klein openluchttheater. En een zwerfhond, met diezelfde zelfbewuste houding en diezelfde afstandelijkheid en diezelfde blik in de ogen. Absoluut geen bedelaar. Ditmaal had ik mijn camera in de aanslag en heb ik mijn foto kunnen maken.

Viervoeters op Sardinië

©2019 Tharros.info Sitemap Privacy Contact